Hoe ga je om met crisis in het sociaal domein?

Crisis is onvermijdelijk

Hoogleraar Ira Helsloot (http://www.ru.nl/bestuurskunde/koppeling/helsloot/) ben ik tegengekomen bij een sessie over omgaan met crisis in het sociaal domein – hoe ga je als gemeente om met de voorbeelden als het Maas meisje, of Savanna? Het zijn vreselijke drama’s, en helaas – voor een deel onvermijdelijk: de samenleving is minder maakbaar dan je zou wensen bij dit soort situaties.

De eerste reflex bij zo’n tragedie is vaak om de schuldige te zoeken (wie is hiervoor verantwoordelijk?), gevolgd door maatregelen om ervoor te zorgen dat het nooit meer kan gebeuren. Vanzelfsprekend wordt de overheid verantwoordelijk gesteld, en die moet maatregelen nemen. Dit heeft geleid tot volkomen absurde maatregelen die iedereen die iets doet in de zorg zal herkennen. Doorgedraaide verantwoordingseisen, gedetailleerde regelgeving, protocollen en registers….

Er is ook een andere manier van reageren. Wie is er voor zo’n vreselijke ramp verantwoordelijk? De dader natuurlijk, en niemand anders. De rol van de lokale overheid is op dit soort momenten niet om schuldigen aan te wijzen of stoer te doen, maar om troost te bieden, empathie te tonen en ervoor te zorgen dat er een uitlaatklep is voor de menselijke emoties die een dergelijke ramp oproept. En daarna in alle rust gaan kijken of er iets in het systeem als geheel is dat verbeterd kan worden.

Nuttige observaties, die veel uitgebreider staan (en met hele fraaie voorbeelden van hoe het wel en niet moet) in deze bundel: symposiumbundel-de-risico-regelreflex-in-het-openbaar-bestuur(1)

Gepubliceerd door

Angela

Angelawerkt .... is Angela Riddering. Werkzaam bij de overheid en laat die beter werken.

Geef een reactie