Bijgetankt blijven

Interessante week deze week. En mijn leesvoer en werkervaringen kwamen wonderwel bij elkaar. Eerst het leeswerk. Op dit moment ben ik het boek van Jan Rotmans aan het lezen, ‘In het oog van de orkaan http://www.nederlandintransitie.nl/. Rotmans schrijft over de omwenteling die er nu in de maatschappij gebeurt, op allerlei fronten is er een kentering waar te nemen. Ik word er heel blij van, omdat het vol staat met voorbeelden van mensen en organisaties die bewijzen dat het fundamenteel anders en en beter kan. Het geeft deze burger moed om door te gaan, en die moed had ik deze week hard nodig.

Ik werk momenteel aan een aantal projecten, waarbij er door middel van samenwerking op een bepaald beleidsterrein een verbeterslag gerealiseerd moet worden. Kenmerk van al die samenwerkingsprojecten is dat ze verband houden met een kanteling: het belang van de kwetsbare mens moet weer voorop worden gesteld. Die kwetsbare mens die het niet zelfstandig redt maar soms een helpende hand nodig heeft om zijn of haar leven een zinvolle invulling te geven. En om die juiste helpende hand op de juiste tijd en de juiste plek te krijgen – dat is in feite de uitdaging. Simpeler kan je het niet maken, en toch is de huidige werkelijkheid van een complexiteit die niet te doorgronden is. Het aantal partijen die hier een rol in spelen is duizelingwekkend. Ieder met een eigen specialisatie en ieder met de overtuiging dat zij nu juist het verschil maken. De verkokering is echt extreem. En dan hebben we het niet alleen over de verkokering tussen organisaties, maar binnen die zelfde organisaties worden ook nog allemaal verschillende belangen nagestreefd. En daar schipper ik dus de hele dag tussen.

Terug naar nog meer leesvoer. In het oersaaie, maar o zo interessante tijdschrift van Bestuurskunde (http://www.bestuurskunde.nl/31/tijdschrift-bestuurskunde/) stond een geweldig academisch artikel over Lipsky en de uitdaging van de ‘street bureacrat’. Dure woord voor de mensen die het doen: de mensen die echt die helpende hand aan de kwetsbare burger reiken. Ook bekend als ‘frontline sturing’- wat suggereert dat het een oorlog is, en soms is dat ook zo. Maar die oorlog is niet op straat, en wordt ook niet met de burger gevoerd. Nee, de oorlog vindt vooral plaats tussen de mensen die het vuile werk aan het opknappen zijn en hun EIGEN organisatie! De meeste tijd zijn ze niet kwijt aan die kwetsbare burger, nee, de meeste tijd zijn ze kwijt aan het overtuigen van hun eigen organisatie dat er iets gedaan moet worden, in het belang van die kwetsbare burger voor wie we het allemaal doen. Voor iedere afwijking van het protocol moet er eindeloos getrokken en gebeld en geduwd worden om iets voor elkaar te krijgen. Bizar hé.

Dat artikel van Bestuurskunde deed mij denken aan mijn eigen ervaring deze week. De meeste tijd ben ik niet kwijt om die burger te overtuigen dat het anders moet. Die heeft dat al lang door en is vrolijk aan het meedenken hoe het beter zou kunnen. Een aantal instellingen die ‘in de frontlinie’ opereren zijn ook stapsgewijs aan het vernieuwen, er zijn veel experimenten gaande en er is een grote bereidheid om een omslag voor elkaar te krijgen. Waar ben ik wel veel tijd mee kwijt? Met mijn eigen gemeentelijke organisatie(s). Met mensen die het niet conform het beleid vinden (en ook niet willen denken over hoe je er een mouw aan kan passen). Met mensen die vinden dat het hún beleidsterrein is en dat ZIJ het laatste woord erover moeten hebben (en niet over de inhoud willen praten omdat dat hun eigendom is). Met mensen die alleen willen weten, wanneer de verordening klaar is? Met mensen die iedere tweede zin beginnen met ‘Ja, maar..’. Ik voel me dan net zo’n ‘frontlinie’ mens, in eindeloos gevecht met de eigen organisatie.

Dan maar weer een hoofdstuk van Jan Rotmans lezen, en opladen om vol goede moed weer door te gaan.

 

Gepubliceerd door

Angela

Angelawerkt .... is Angela Riddering. Werkzaam bij de overheid en laat die beter werken.

One thought on “Bijgetankt blijven”

Geef een reactie