Bericht uit Barcelona

Barcelona, en het is buiten 23 graden en de zon schijnt. Ik merk er weinig van, zit binnen in een ruimte met slechte air-conditioning waardoor ik langzaam een kou oploop. En toch heb ik het reuze naar mijn zin! Ruim 400 mensen van sociale diensten uit heel Europa zijn hier bij elkaar om ervaringen uit te wisselen tijdens de ESN conferentie. Plenaire sessies worden afgewisseld met workshops waarin de praktijk aan bod komt en je met elkaar in gesprek kunt gaan. Ondanks dat we in verschillende wettelijke en maatschappelijke contexten werken is er voldoende dat ons bindt. Terugkerend thema (net als op de Divosa congres) is het omgaan met de verwachte mega-bezuinigingen als gevolg van de crisis. Sprekers noemen het steeds, maar hoe moet je het oplossen? Die vraag blijft steeds in de lucht hangen. Niet onterecht, immers, het zijn politieke keuzes. Maar het maakt wel dat men tussen hoop en vrees blijft hangen en de onzekerheid overal lijkt soms te verlammen. Een van de sprekers die wel duidelijk antwoord geeft op de vraag – waar zou je wel of niet moeten bezuinigen, is professor Gesta Esping-Andersen. Hij heeft onderzocht hoe je het beste de positie van kinderen die in armoede opgroeien kan verbeteren. In alle westerse landen is die armoede het grootst onder migranten. Om zijn onderzoek kort samen te vatten: zorg ervoor dat vrouwen aan het werk gaan en dat hun kinderen in hoogwaardige kinderopvang terecht komen, vooral in de leeftijd tot 6 jaar (dus vóór de basisschool). Dit is essentieel voor vrouwen en kinderen uit andere landen, het is de start van integratie en met die goede start maken ze een goede kans om daarna mee te kunnen. Vrouwen aan het werk krijgen betekent een afname van 400% in armoede onder kinderen. Gecombineerd met hoogwaardige kinderopvang betekent het dat kinderen vanaf een zeer jonge leeftijd leren leren, kunnen omgaan met structuren, de taal machtig worden, kortom, ze beginnen de basisschool zonder de enorme achterstanden die ze nu hebben. De moeders doen via de kinderopvang ook kennis op over opvoedingskunde en ze leren andere vrouwen kennen, die ze van steun kunnen zijn. Tot zover het goede nieuws. Het slechte nieuws is dat het na de zesde jaar niet meer goed komt. Alle inspanningen ten spijt, je bent dan gewoon te laat.

En wat doen we in Nederland? Bezuinigen op kinderopvang. Vrouwen met kinderen jonger dan vijf jaar vrijstellen van sollicitatieplicht als ze een bijstandsuitkering ontvangen. Schooltijden zo inrichten dat je een normale baan niet kan combineren met kinderen zonder logistieke nachtmerries. We kijken vrouwen met kleine kinderen die wél werken met de nek aan. Kortom, misschien moeten we eens wat andere prioriteiten gaan stellen wat participatie en integratie betreft?

Gepubliceerd door

Angela

Angelawerkt .... is Angela Riddering. Werkzaam bij de overheid en laat die beter werken.

Geef een reactie