Beelden van organisaties

Van een collega kreeg ik een leuk boekje, ‘De moderne sociotechnische benadering’. Ik wist niet dat er een ouderwetse benadering van bestond, laat staan een moderne, maar het is een leuk boekje als je van overzichtelijke schema’s houdt.

Er ontstaat een bepaalde ergernis bij mij als ik dit soort boeken lees. Hiervoor ga ik even terug naar het standaardwerk van Morgan, ‘Images of Organisations’.  Hij gaf daar een prachtig palet van metaforen, waarmee je naar een organisatie kan kijken. Veel boeken over organisatiekunde gebruiken echter alleen het beeld van een organisatie als machine. In de sociotechniek is dat gecombineerd met de irrationaliteit van de mens, die als het ware de werking van die machine verstoort. Hoofdstukken met titels als ‘Het borgen van horizontale en vertical regelcapaciteit: Minimale specificatie en congruente systemen’…. tsja daar word ik niet echt warm van als mens. Terwijl organisaties dat toch zijn: mensen.

Een andere ergernis bij organisatiekunde boeken die zich hier ook weer voordeed, was het beeld van een organisatie als een gesloten systeem, dat hooguit met ‘klantinformatie’ of ‘klantvraag’ gevoed wordt. Van de interactie met de buitenwereld, die zelfs de meest gesloten organisaties hebben omdat hun medewerkers toch een keer naar huis gaan, wordt hooguit zijdelings melding van gemaakt. En dat terwijl de bestaansrecht van een organisatie toch in die interactie ligt.

Merkwaardig vak, organisatiekunde :-).

Gepubliceerd door

Angela

Angelawerkt .... is Angela Riddering. Werkzaam bij de overheid en laat die beter werken.

Geef een reactie